U Rožajama paralelno funkcionišu dvije vrste sportskih kolektiva, klubovi čiji je osnivač Opština i privatni klubovi koje su osnovali sportski radnici ili građanska udruženja. Takva struktura na prvi pogled omogućava veće uključivanje djece i mladih u sport, ali istovremeno otvara prostor za pitanja o transparentnosti i namjenskom trošenju sredstava. Opština Rožaje iz skromnog budžeta svake godine raspisuje javni konkurs za sufinansiranje privatnih sportskih klubova. Riječ je o sufinansiranju, a ne potpunom finansiranju, što znači da se očekuje da klubovi imaju i druge izvore prihoda, dok sredstva iz budžeta predstavljaju podršku njihovom radu.
U javnosti se, međutim, sve češće govori da su pojedini privatni klubovi i određene nevladine organizacije formirani prvenstveno radi povlačenja sredstava iz lokalnog i državnog budžeta. Model je višeslojan dio novca dolazi iz opštinskog budžeta kroz javni konkurs, dodatna sredstva obezbjeđuju se kroz konkurse Vlade Crne Gore i resornih ministarstava, finansijsku podršku daju sportski savezi, privatne firme se pojavljuju kao sponzori, dok roditelji plaćaju članarine i troškove putovanja svoje djece. Uz sve to, klubovi apliciraju i za dodatno sufinansiranje organizacije sportskih manifestacija. Kada se saberu svi ovi izvori, dolazi se do značajnih suma, koje nisu zanemarljive u maloj i ekonomski osjetljivoj sredini poput Rožaja.
Ne generalizujući rad svih privatnih klubova, evidentno je da u nekim kolektivima istaknute takmičare čine gotovo isključivo djeca osnivača ili članova njihovih porodica. Njihova takmičenja često se prema riječima upućenih pretvaraju u privatne turističke obilaske zimskih i ljetnjih centara i boravke u hotelima višeg ranga. U lokalnoj sredini, gdje većina porodica živi skromno, uočljivo je i raskomotno ponašanje djece pojedinih sportskih radnika, što dodatno potkrepljuje sumnju da sport u tim slučajevima nije primarni motiv.
Ipak, važno je naglasiti da postoje i klubovi koji rade posvećeno i ostvaruju zapažene rezultate uprkos minimalnim sredstvima, nedostatku prostora i opreme. Sport i omladina ne smiju biti zanemareni, koliko god novca da se izdvoji, uvijek će biti premalo za sve potrebe, ali problem nastaje kada pojedini klubovi zloupotrebljavaju sistem i postaju porodične ispostave za ubiranje značajnih finansijskih sredstava, što se reflektuje i na način života njihovih najbližih.
Sve ovo dobija posebnu težinu u gradu koji ostaje bez ljekara, sudija, profesora, ali i stručnog kadra iz oblasti kulture. Rožaje se suočava sa ozbiljnim odlaskom školovanih kadrova, dok sistemske strategije za njihovo zadržavanje praktično ne postoje. Opština, suočena sa ograničenim budžetom, ne uspijeva da pokrije niti da podstakne finansiranje ključnih društvenih sektora, što postavlja pitanje prioriteta.
Rožajama nije potrebno manje sporta, već više odgovornosti i transparentnosti. Potrebna je nezavisna analiza raspodjele sredstava, revizija projekata i kontrola namjenskog trošenja budžetskog novca. Javnost ima pravo da zna ko, koliko i zašto dobija sredstva, i kakvi su realni rezultati ulaganja. Sport nije privatno vlasništvo i ne smije biti sredstvo lične koristi. On je javni interes i kao takav mora ostati iznad porodičnih i političkih interesa. Samo tako Rožaje može graditi povjerenje građana, osigurati jednakost šansi za djecu i mlade i zadržati svoje talentovane kadrove u svim oblastima društvenog života.
